Zie je wel: hulp werkt. Vorige maand presenteerden de Verenigde Naties een rapport over de stand van zaken in de mondiale bestrijding van aids. Meer dan vier miljoen aidspatiënten in arme landen krijgen medicijnen tegen hun ziekte. Dat is maar liefst 36 procent meer dan vorig jaar en tien keer meer dan vijf jaar geleden. Ook het aantal uitgevoerde testen steeg met 35 procent en zwangere vrouwen met hiv/aids hebben betere toegang tot medicijnen, waardoor de kans aanzienlijk verkleint dat hun kind besmet wordt geboren.
Saillant detail: Afrikaanse patiënten hebben de meeste kans om medicijnen te krijgen. Ook vrouwen – lang gezien als een vergeten groep – ontvangen gemiddeld vaker aidstherapieën dan mannen.
Nog altijd ontberen vijf miljoen mensen met aids of hiv medicijnen – meer dan het aantal mensen dat wel pillen krijgt. De toegenomen beschikbaarheid van medicijnen is evengoed indrukwekkend en grotendeels toe te schrijven aan ontwikkelingshulp. Meer geld, meer inspanningen. Het koste een paar jaar campagne voeren, maar nu worden de resultaten zichtbaar.
Wie het rapport goed leest, raakt toch teleurgesteld. Epidemiologen weten al jaren dat aids voornamelijk wordt verspreid door drie groepen: homoseksuele mannen die met meerdere mannen onveilig vrijen, prostitueés die condooms schuwen en drugsverslaafden die vuile naalden gebruiken. Al jaren klagen epidemiologen over het gebrek aan aandacht voor deze groepen. Het belangrijkste succes dat het VN-rapport over deze ‘most-at-risk populations’ meldt, is dat ‘er meer gegevens beschikbaar zijn’. Volgens de auteurs staan ‘technische, juridische en sociaal-culturele barrières’ adequate behandeling en voorlichting in de weg.
Waarom worden homo’s, hoeren en verslaafden genegeerd? Omdat wij, westerse donoren, liever geld geven aan in onze ogen onschuldige slachtoffers, zoals vrouwen en kinderen. Wees eerlijk: zou u geld geven aan de campagne ‘Help drugsverslaafden in India aan schone naalden’? Ook politieke leiders in ontwikkelingslanden mijden de belangrijkste verspreidingsbronnen van aids als de pest. Ze durven niet uit te leggen aan hun achterban dat schaarse gemeenschapsgelden worden besteed aan maatschappelijke verschoppelingen.
Treurig maar waar: onze politieke, morele en emotionele voorkeuren staan de effectiefste bestrijding van aids in de weg. Hulp werkt – maar kan zo vaak zo veel effectiever.

Zie je wel: hulp werkt. Vorige maand presenteerden de Verenigde Naties een rapport over de stand van zaken in de mondiale bestrijding van aids. Meer dan vier miljoen aidspatiënten in arme landen krijgen medicijnen tegen hun ziekte. Dat is maar liefst 36 procent meer dan vorig jaar en tien keer meer dan vijf jaar geleden. Ook het aantal uitgevoerde testen steeg met 35 procent en zwangere vrouwen met hiv/aids hebben betere toegang tot medicijnen, waardoor de kans aanzienlijk verkleint dat hun kind besmet wordt geboren.
Saillant detail: Afrikaanse patiënten hebben de meeste kans om medicijnen te krijgen. Ook vrouwen – lang gezien als een vergeten groep – ontvangen gemiddeld vaker aidstherapieën dan mannen.
Nog altijd ontberen vijf miljoen mensen met aids of hiv medicijnen – meer dan het aantal mensen dat wel pillen krijgt. De toegenomen beschikbaarheid van medicijnen is evengoed indrukwekkend en grotendeels toe te schrijven aan ontwikkelingshulp. Meer geld, meer inspanningen. Het koste een paar jaar campagne voeren, maar nu worden de resultaten zichtbaar.
Wie het rapport goed leest, raakt toch teleurgesteld. Epidemiologen weten al jaren dat aids voornamelijk wordt verspreid door drie groepen: homoseksuele mannen die met meerdere mannen onveilig vrijen, prostitueés die condooms schuwen en drugsverslaafden die vuile naalden gebruiken. Al jaren klagen epidemiologen over het gebrek aan aandacht voor deze groepen. Het belangrijkste succes dat het VN-rapport over deze ‘most-at-risk populations’ meldt, is dat ‘er meer gegevens beschikbaar zijn’. Volgens de auteurs staan ‘technische, juridische en sociaal-culturele barrières’ adequate behandeling en voorlichting in de weg.
Waarom worden homo’s, hoeren en verslaafden genegeerd? Omdat wij, westerse donoren, liever geld geven aan in onze ogen onschuldige slachtoffers, zoals vrouwen en kinderen. Wees eerlijk: zou u geld geven aan de campagne ‘Help drugsverslaafden in India aan schone naalden’? Ook politieke leiders in ontwikkelingslanden mijden de belangrijkste verspreidingsbronnen van aids als de pest. Ze durven niet uit te leggen aan hun achterban dat schaarse gemeenschapsgelden worden besteed aan maatschappelijke verschoppelingen.
Treurig maar waar: onze politieke, morele en emotionele voorkeuren staan de effectiefste bestrijding van aids in de weg. Hulp werkt – maar kan zo vaak zo veel effectiever.